– Έπεσε το σύστημα. Λυπάμαι, δεν μπορώ να σας εξυπηρετήσω.
– Δεν υπάρχει πρωτόκολλο ασφαλείας για επείγουσες περιπτώσεις;
– Δυστυχώς, όχι.
– Κοιτάξτε, κρατήστε τα δικαιολογητικά κι όταν το σύστημα επανέλθει, λύστε το ζήτημα οίκοθεν. Εξάλλου, πρόκειται για δικό σας σφάλμα.
– Έχετε δίκαιο. Δεν γίνεται όμως. Είναι θέμα του Υπουργείου.
– Ακούστε, εάν προκληθεί τυχόν ανεπανόρθωτη βλάβη λόγω καθυστέρησης από δική σας υπαιτιότητα, να ξέρετε ότι θα κινηθώ δικαστικά κατά της υπηρεσίας σας και του καθενός σας ξεχωριστά.
Ο αρχαιότερος υπάλληλος πλησιάζει, καθώς η προϊσταμένη απουσιάζει.
– Έχετε δίκαιο κύριε, έχετε δίκαιο… Ξέρετε, όταν μας ήρθε το σχετικό νομοσχέδιο, στείλαμε τις παρατηρήσεις μας επί των ειδικών διαδικαστικών ζητημάτων -εγώ προσωπικά τις έστειλα-, μα δεν έγινε καμία δεκτή. Και τώρα καλούμαι ν’ απολογηθώ σε ανθρώπους σαν κι εσάς, για πράγματα που είχα προβλέψει ότι θα συμβούν. Τι να κάνω κι εγώ τώρα;
– Σας καταλαβαίνω, του είπα και το εννοούσα.
Φαινόταν να λέει την αλήθεια. Για κακή μου τύχη, η φάτσα του και η γλώσσα του σώματός του, συνηγορούσαν σε τούτην την εκτίμηση. Κράτησε αντίγραφα από τα δικαιολογητικά και τον αριθμό του κινητού μου, για να με καλέσει με το που θα επανερχόταν το σύστημα. Επέστρεψα στο γραφείο μου, σκεπτόμενος, ότι τα «ψηφιακά» βρακιά θέλουν και επιδέξιους κώλους.