Υπάρχει η Ελλάδα του τότε, η Ελλάδα του τώρα και η Ελλάδα του πάντα. Αυτή που μας ενέπνευσε, αυτή που μας ξενέρωσε κι αυτή που κουβαλάμε. Όλες κάνανε λάθη. Ακόμα κάνουν. Όπως όλοι και όλα. Όμως από τα σωστά, είναι που πάμε μπροστά. Κι αυτά, κοιτάζουνε τον άνθρωπο. Όχι τους αριθμούς. Γιατί τα σώματα, ποτέ δεν ξεγελάνε. Στα χαμόγελα, δεν μπορείς να κρυφτείς. Είναι τρεις του Σεπτέμβρη. Τρέχω στους μπαξέδες και σκέφτομαι τον Μίκη. Οι καφενέδες, μυρίζουν ήδη τσικουδιά. Ψάχνω τα παλικάρια. Βρίσκω εσένα. Σε κοιτάζω και βλέπω νοητά τον ήλιο. Η μουσική ξεκινάει. Γίνομαι Ζορμπάς. Δεν μετράω πια βήματα. Νιώθω, ότι είναι τα σωστά.
Γρηγόρης Γαϊτανάρος_blog 