Η κοινωνία μας έχει πρόβλημα. Κι αυτό, δεν είναι μόνο οικονομικό. Κάτι χάθηκε, οριστικά. Κάτι ψάχνουμε να βρούμε, κι εμείς, διστακτικά. Στο μεταξύ, γέννησε το φίδι. Αυτό που κρυβόταν υπομονετικά, στα χρόνια τα παχιά, στα χρόνια τα φευγάτα. Κι έπαιρνε χίλιες μορφές, όταν έβγαινε από την τρύπα του. Χωρούσε εδώ, δάγκωνε εκεί, πότε σαν σαύρα, πότε σαν σμέρνα πεινασμένη. Με τα πολλά, τ’ αυγό του έγινε θεριό. Ίδια Λερναία Ύδρα. Ένας Ηρακλής, ένας Ιόλαος, ίσως να μην αρκεί. Καθώς είναι πραγματικό. Ακόμα κι αν βάλουμε φωτιά, για να σταματήσουμε τον πολλαπλασιασμό. Εκτός αν γίνουμε μαγκούστες, σκαντζόχοιροι κι ασβοί. Εκτός αν γίνουμ’ αετοί. Από εκείνους που ζούνε και πεθαίνουνε στη γη. Όχι στον αέρα.
Φωτογραφία: Nathan Anderson
Γρηγόρης Γαϊτανάρος_blog 