Κανείς δεν κατάφερε να κρύψει την αλήθεια. Μπορεί να το προσπάθησε. Μπορεί αυτή του η προσπάθεια να τελεσφόρησε για κάποιον καιρό, μπορεί χίλια δυο, η αλήθεια όμως κάποια στιγμή αποκαλύφθηκε. Βεβαίως, ο χρόνος παίζει μείζονα ρόλο, καθότι καθορίζει το κολάσιμο των πράξεων που αποκρύφθηκαν και άλλα πολλά. Τα πράγματα όμως έχουν συνέχεια. Κι εδώ, έρχεται η Ιστορία… Γιατί δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας; Γιατί πάντα μια νέα υπόσχεση -νέα από τα παλιά- σαρώνει αυτό που ήδη ξέρουμε ότι θα συμβεί; Γιατί χρειαζόμαστε την υπόσχεση. Όπως και να ‘χει. Χρειαζόμαστε προφήτες, μεσσίες, σωτήρες, πλάτες, κάποιον να μας προσλάβει. Και το μόνο που βρίσκουμε είναι κάποιον να μας προσβάλλει. Να προσβάλλει τη νοημοσύνη μας, το περί δικαίου αίσθημα, την ίδια την αλήθεια. Σ’ αυτές τις προσβολές, λυπούμαστε, αλλά δεν θα στείλουμε βιογραφικά. Μόνο κάτι «δομημένα» ραβασάκια. Βαθιά, μέσα στην κάλπη.
Φωτογραφία: Marija Zaric
Γρηγόρης Γαϊτανάρος_blog 