Ήμουν αυτόπτης μάρτυρας. Το ’96. Έκτη δημοτικού. Όταν κάποια φιντάνια, βαμμένοι Ολυμπιακοί -οι μισοί ήταν στα δεκάξι και πήγαιναν ακόμα β’ γυμνασίου-, περικύκλωσαν έναν πιτσιρικά -γύρω στα δεκατέσσερα- με πράσινη μπλούζα στο κέντρο του Πειραιά, στην πλατεία Κοραή. Μέσα σε δευτερόλεπτα, ο πιτσιρικάς είχε βρεθεί καταγής να τρώει κλωτσιές και μπουνιές, με την απορία στο βλέμμα. Ξαφνικά, ακούστηκε μια φωνή: «Ρε μαλάκες, Boston Celtics φοράει! Δεν είναι βάζελος!». «Είσαι βάζελος ρε;», ακούστηκε μια άλλη. Ο πιτσιρικάς κούνησε το ανοιγμένο του κεφάλι αρνητικά. Τα φιντάνια απομακρύνθηκαν. Έτρεξα να τον βοηθήσω να σηκωθεί. Έφυγε από την πλατεία σακατεμένος. Μετά το περιστατικό, στο επόμενο γκολ που είδα να βάζει ο Ολυμπιακός, δεν μπορούσα να πανηγυρίσω. Σκεφτόμουν εκείνον τον πιτσιρικά. Τότε, άρχισα να καταλαβαίνω ότι οι πραγματικοί αγώνες δεν δίνονται στα γήπεδα. Μα στην ίδια τη ζωή.
Γρηγόρης Γαϊτανάρος_blog 