Χρηματοπιστωτική, υγειονομική, ενεργειακή, ανθρωπιστική, κοινωνική, πολιτισμική, επισιτιστική. Η πολλαπλή κρίση. Μια λέξη που εισήχθη στο καθημερινό μας λεξιλόγιο στα τέλη της δεκαετίας των 00’s και καλά κρατεί έως και σήμερα, στις αρχές της δεκαετίας του ’20. Μια λέξη που αποτελεί θέμα συζητήσεων, αναλύσεων, πανελλαδικών εξετάσεων, διπλωματικών και διδακτορικών εργασιών, καθώς και «καραμέλα» των δελτίων ειδήσεων. Μα πάνω απ’ όλα, μια λέξη που ερεθίζει τις πολιτικές ηγεσίες. Τις ερεθίζει να την επιτείνουν. Μ’ έναν τρόπο ασφυκτικό, που έρχεται και δένει κόμπους στους λαιμούς και τα στομάχια των πολιτών. Μ’ έναν τρόπο βάναυσο, που αφήνει στάχτη και σώματα νεκρά. Όλες οι κρίσεις είναι μία: αυτή που φέρνει τον άνθρωπο σε αδιέξοδο. Με άλφα στερητικό προς την τελευταία έξοδο. Ρίτα Χέιγουορθ, σε χρειαζόμαστε. Έστω και σε αφίσα.
Γρηγόρης Γαϊτανάρος_blog 