Πάγια τακτική: δύο λέξεις που, τελικά, μαζί, νομιμοποιούν την προβληματική συμπεριφορά. Που δίνουν χώρο στις παθογένειες και φρενάρουν κάθε αλλαγή προς τα μπρος.
Ας πούμε, το «φακελάκι» στον γιατρό. Απαγορεύεται. Κατά πάγια τακτική, το δίνουμε, διαφορετικά, κάνεις τον σταυρό σου μέχρι να σου πιαστεί το χέρι. Δεν σου αφήνει άλλα περιθώρια το βλέμμα εκείνου που το επιθυμεί διακαώς και διαπιστώνει ότι δεν το ‘χεις για να το πάρει.
Τα πρωτότυπα έγγραφα στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Έχουν καταργηθεί, αρκούν τα φωτοαντίγραφα. Κι όμως, κατά πάγια τακτική, απαιτούνται, κι εμείς μην έχοντας ούτε το μαχαίρι, ούτε και το καρπούζι, τα προσκομίζουμε. Τι να κάνουμε, να κάτσουμε να μαλώσουμε; Μερικές φορές το κάνουμε κι αυτό. Μην σου πω, τις περισσότερες.
Τα τηλέφωνα στις υπηρεσίες. Παρά την ψηφιακή εξέλιξη, κατά πάγια τακτική, εξακολουθεί να μην τα σηκώνει κανείς. Δηλαδή, έχουμε κάτι που μοιάζει με βήτα, χωρίς να προηγείται το βασικό και απαραίτητο άλφα.
Και τα παραδείγματα, δεν έχουν τέλος…
Πάγια τακτική. Καιρός να τη βάλουμε σε κίνηση. Αρκετά παγιώθηκε.
Φωτογραφία: Museums Victoria
Γρηγόρης Γαϊτανάρος_blog 