Είμαι στη χώρα της Τήνου. Νταγκλαρισμένος από τον ήλιο, αλατισμένος από τη θάλασσα, με τη γυναίκα και το παιδί. Καθόμαστε για καφέ. Τα περισσότερα μαγαζιά είναι κλειστά. Μεσημέρι γαρ. Απόγευμα δηλαδή. Το καλοκαίρι όμως, τέτοια ώρα λογίζεται ως μεσημέρι. Το παιδί χασμουριέται. Στο απέναντι τραπέζι, έρχεται και κάθεται ένας νεαρός, με καπέλο που συνηθίζουν να φορούν όσοι ψαρεύουν με καλάμι. Μου ζητάει τσιγάρο. Του τονίζω πως καπνίζω στριφτά. Δεν έχει πρόβλημα, τουναντίον. Παίρνει τα σύνεργα και στρίβει ένα τσιγάρο που μοιάζει με τυρόπιτα. Το ανάβει και με κοιτάζει επίμονα. Μου λέει, «να σας ρωτήσω κάτι;». «Βεβαίως», του απαντώ. «Ξέρετε αν μπορώ να επανεκδώσω το πάσο μου; Το έχασα, μάλλον». «Ναι, μπορείς», του λέω. «Σε ποια σχολή είσαι;», συνεχίζω. «Δασολογία Καρδίτσας», αποκρίνεται. «Χρειαζόμαστε τους δασολόγους στην Ελλάδα. Κάθε χρόνο καίγεται ο τόπος», επισημαίνει η γυναίκα μου. «Καλά, εγώ, μόνο για το πάσο πήγα», τη διακόπτει. «Τότε, έπρεπε να το προσέχεις περισσότερο», συμπληρώνω. «Θ’ αναγκαστώ να ξαναπάω εκεί τώρα;», με ρωτά με αγωνία. «Δεν νομίζω», του λέω διστακτικά. «Πάρε τηλέφωνο τη γραμματεία και ζήτα να κάνεις την αίτηση ηλεκτρονικά. Τι διάολο, στην ψηφιακή εποχή ζούμε!». Ο νεαρός χαμογέλασε ανακουφισμένος. Φεύγοντας, μου ζήτησε κι άλλο τσιγάρο. Του έδωσα με χαρά. Ελπίζω μόνο να προσέχει που πετάει τις γόπες του. Φυσάει πολύ αυτές τις μέρες.
Φωτογραφία: Umit Aslan
Γρηγόρης Γαϊτανάρος_blog 