Περπατούσε αργά. Το ίδιο και η γέρικη σκυλίτσα δίπλα του. Πιο κει, ένα κοριτσάκι έπαιζε με τις πέτρες. Ο μπαμπάς του το πρόσεχε, μήπως και φάει καμία. Τα νερά στο τεχνητό ποταμάκι του πάρκου έρεαν γαργαριστά. Η σκυλίτσα επιβράδυνε κι άλλο το βήμα της, αφήνοντας μερικά τσίσα στο χορτάρι. Αυτός κοίταξε τα νερά, κι άρχισε να τραγουδάει τον εθνικό ύμνο. Τα πουλάκια τριγύρω τον συνόδευσαν. Ήταν 28η Οκτωβρίου. Ο πόλεμος ερχόταν. Ξανά.
Φωτογραφία: Alessandro Armignacco
Γρηγόρης Γαϊτανάρος_blog 