Γράφω γι’ αυτούς που διαβάζουν σαν και μένα. Πώς διαβάζω εγώ θα ρωτήσεις. Διαβάζω λέξεις, προτάσεις, παραγράφους, μια και δυο και πέντε και δέκα σελίδες. Μετά πάντα κάτι συμβαίνει: ένα τηλεφώνημα, ένα ακόμα πιο μικρό, ένα ακόμα πιο μεγάλο. Οτιδήποτε. Μερικές φορές αυτό που συμβαίνει είναι ότι σταματάω ο ίδιος. Για να δω ή για ν’ ακούσω κάτι, ή και να σκεφτώ αυτό που μόλις διάβασα. Κυρίως όμως για να κάνω κάτι που πρέπει (τη δεδομένη στιγμή). Διαβάζω λοιπόν σε τακτά ελαφριά γεύματα. Επομένως, διαβάζω -τώρα το συνειδητοποιώ κι εγώ-, όπως συνηθίζω να τρώω. Για να παραμένω σε φόρμα. Σωματικά και μη. Γιατί γράφω ωστόσο, δεν μπορώ να εξηγήσω ακριβώς. Ίσως γιατί θέλω να μιλήσω σε κάποιον, που εκείνη την ώρα, απλά δεν υπάρχει. Και πρέπει, είτε να τον εφεύρω απέξω, είτε να τον ανακαλύψω μέσα μου. Κι αυτό το είτε πάντα απουσιάζει. Το τρώει το και. Γράμμα το γράμμα.
Φωτογραφία: Julia Joppien
Γρηγόρης Γαϊτανάρος_blog 