Έχουν στερέψει τα λόγια. Κι έχουν χάσει τη σημασία τους. Ακόμα κι όταν βρίσκεται κάποια αναβλύζουσα πηγή, για να τα ξεστομίσει. Η πορεία δεν άλλαξε, παρ’ όλες τις φωνές, παρ’ όλες τις προσπάθειες. Ζούμε επισήμως την καταστροφή: της φύσης, του ανθρώπου, της κοινωνίας. Σταματήσαμε προ πολλού να οδεύουμε προς αυτήν. Κι αυτό δεν είναι μια θεωρία συνωμοσίας. Είναι μια πραγματικότητα, πέραν πάσης αμφιβολίας. Ό,τι κατακτήθηκε σ’ αυτήν τη χώρα με αγώνες, όποια αλλαγή έγινε από τη μεταπολίτευση και μετά, όποιο κοινωνικό κράτος δομήθηκε (με τα προβλήματα, τις παθογένειες και όλα τα στραβά), δεν υπάρχει πια. Και δεν βρίσκεται πουθενά η οργανωμένη βούληση για να υπάρξει στο μέλλον (άμεσο ή απώτερο). Μήτε καν η προσδοκία της. Που και τούτο, δεν θα αρκούσε. Κανονικά, θα έπρεπε να εξελίσσονται τα πράγματα, όχι να παραμένουν ως έχουν. Αυτή θεωρείται κανονικότητα, η πρόοδος, τίποτε άλλο. Γι’ αυτό και ζούμε σε μια συνεχή, καταστροφική κρίση. Γιατί απέχουμε μακράν ακόμα κι απ’ τη στασιμότητα. Ας τραγουδήσουμε λοιπόν. Ένα από τα μοιρολόγια μας. Εξάλλου, έχουμε παράδοση στον θρήνο. Γίναμε και σε κάτι καλοί στο πέρασμα του χρόνου. Αναγκαστικά.
Φωτογραφία: Patrick Perkins
Γρηγόρης Γαϊτανάρος_blog 