Κατέβηκα στη Φίλωνος, στον Πειραιά, να κάνω έναν έλεγχο στο Υποθηκοφυλακείο. Μια πελάτισσά μου (εταιρεία) αγόραζε κάμποσα διαμερίσματα για γραφεία σ’ ένα κτίριο στο Χατζηκυριάκειο. Τελείωσα τον έλεγχο (ελεύθερα βαρών τα ακίνητα) και βγαίνοντας έκατσα στην καφετέρια απέξω να πιω έναν καφέ και κάτι να τσιμπήσω. Τότε ξεκίνησε το τραγούδι του το πραγματικό «αγριολούλουδο», ένας άστεγος της Τρούμπας, που καθόταν σ’ ένα παγκάκι δίπλα σε μια ζαρντινιέρα, λες κι είχε φυτρώσει απ’ τα μπετά. «Σπίτι μου είναι ο δρόμος και τραγούδι μου ο πόνος», τραγουδούσε με φωνή που θα ζήλευαν πολλοί -γνωστοί και άγνωστοι- του νυχτερινού στερεώματος. Απ’ ό,τι είδα μετά, μόνο εμένα συγκίνησε με το τραγούδι του, καθώς ήμουν ο μόνος που του έδωσα όσα κέρματα φιλοξενούσε το πορτοφόλι μου. Οι λοιποί περαστικοί και θαμώνες της καφετέριας, ούτε που γύρισαν να τον κοιτάξουν. Ή μάλλον απέφευγαν επιδεικτικά. Βλέπεις το κοινό διδάχτηκε τα τελευταία χρόνια να υποκλίνεται σε όσους έχουν το λεγόμενο «πακέτο», δεν του αρκεί πλέον η ουσία, ωμή. Παρεμπιπτόντως, ο εν λόγω τα είχε όλα: και τεχνική, και ερμηνεία, αλλά και βιώματα. Ένα αληθινό σπίτι του ‘λειπε μόνο.
Φωτογραφία: Daniel Pascoa
Γρηγόρης Γαϊτανάρος_blog 