Κανείς δεν θέλει πλέον την αλλαγή. Ναι, συνηθίσαμε. Συνηθίσαμε στην καρπαζιά. Ευχαριστώ κύριε. Ναι, κύριε. Ό,τι πείτε εσείς κύριε. Αυτό είναι το σύνθημα των καιρών. Υποταγή με κάθε κόστος. Μην και μας πιάσει στο στόμα του ο κάθε λογής ρουφιάνος, μην και μας απολύσει το Μεγάλο Αφεντικό, μην και μας κουβαλήσουν τέσσερις από καμιά αδέσποτη των εκτελεστών-δημοσιογράφων, που χρεώνουν πιο ακριβά την ψηφιακή/έντυπη δολοφονία απ’ όσο χρεώνουν οι μαφιόζοι τη φυσική, και, τι θ’ απογίνουμε μετά; Πως θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας, πως θα πληρώσουμε το νοίκι, το ρεύμα, το σούπερ μάρκετ; Μα, δεν είμαστε φτωχοί… Αποτυχημένοι εκατομμυριούχοι είμαστε! Τούτο εστί το δόγμα! Γι’ αυτό αποτάξαμε την αριστερά, που για να κυβερνήσει πρέπει να μπολιαστεί με το κέντρο και να φτιάξει τη λεγόμενη κεντροαριστερά, ήτοι σοσιαλδημοκρατία. Όλα αυτά στη σύγχρονη Ελλάδα δεν υπάρχουν, είναι, είτε ντεμοντέ είτε λαϊκισμός -τη βρήκαμε την καραμέλα-, και να σου τα «Πάμε μπροστά» οι μεν, «Πάμε πίσω για να πάρουμε φόρα» οι δε, «Δεν πάμε πουθενά», όσοι έπρεπε ήδη να τρέχουν, τελικά, θα γεράσουμε -αν τα καταφέρουμε και δεν μας βρουν τανάσκελα- με το «Πάμε κι όπου βγει». Στην καλύτερη, γιατί παραφυλάει κι ο νεοφασισμός! Αυτοί γίναμε, μάλιστα!
Δεν φταίει σε τίποτα η Ελλάδα που τη βρίζουμε από το πρωί έως το βράδυ. Όμορφη ήταν, όμορφη είναι, όμορφη θα παραμείνει. Λειτουργική δεν ήταν ποτέ. Δεν μας κάνει διαφορά. Λίγο πιο ζεστή έχει απογίνει, κι αυτό δεν βοηθάει καθόλου στα νεύρα. Μα καθόλου. Οι νεοέλληνες όμως είναι για φτύσιμο. Όχι τα χώματα, ούτε και τα μπετά. Τούτοι, οι σύγχρονοι ραγιάδες των λίγων, που για να σώσουν και να κρατούν περιποιημένο το τομάρι τους, είναι ικανοί να λιντσάρουν τον/την/το οποιονδήποτε, οποιαδήποτε, οτιδήποτε αποπειραθεί να κάνει τους κάμποσους πολλούς. Η ιστορία ωστόσο έχει γυρίσματα. Αργά ή γρήγορα, θα μας κάνει τη χάρη. Και τότε, κουμάντο θα κάνουν οι μυλόπετρες.
Φωτογραφία: Else Siegel
Γρηγόρης Γαϊτανάρος_blog 