Άρθρα συντάκτη: Grigoris Gaitanaros

Οι γυναίκες δεν είναι μόνο για να γεννάνε. Είναι και για να δουλεύουν, να καπνίζουν και να μεθάνε. Για να χορεύουν, να γελάνε και ν’ αποφασίζουν. Για να φωτίζουν την επιστήμη, την τέχνη, τον αθλητισμό, την πολιτική. Την ίδια τη ζωή. Μα κυρίως, είναι για να μιλάνε. Για να θυμίζουν τα αυτονόητα στους άντρες πουΣυνέχεια ανάγνωσης «Τα αυτονόητα_σχόλιο»

«Η σιωπή σας, βροντοφωνάζει. Ο χαβάς, είναι μόνο δικός σας. Οι πίτες παραμένουν ολόκληρες, μα οι σκύλοι, στέκονται στη γωνιά πεινασμένοι. Φοβού τους κύνας και την ουρά κουνώντας», είπε ο κλητήρας στον δήμαρχο κι έφυγε για την πλατεία. Έξω ακούγονταν γαυγίσματα, όμοια με τραγούδια. Το δημαρχείο σείστηκε. Ο δήμαρχος έτρεξε να κρυφτεί. Ήταν εξάλλου ηΣυνέχεια ανάγνωσης «Γαυγίσματα_μικρό πεζό»

Υπάρχει η Ελλάδα του τότε, η Ελλάδα του τώρα και η Ελλάδα του πάντα. Αυτή που μας ενέπνευσε, αυτή που μας ξενέρωσε κι αυτή που κουβαλάμε. Όλες κάνανε λάθη. Ακόμα κάνουν. Όπως όλοι και όλα. Όμως από τα σωστά, είναι που πάμε μπροστά. Κι αυτά, κοιτάζουνε τον άνθρωπο. Όχι τους αριθμούς. Γιατί τα σώματα, ποτέΣυνέχεια ανάγνωσης «3/9/2021_μικρό πεζό»

Η μαλακία, δεν έχει τόπο. Δεν έχει χρώμα, δεν έχει κόμμα. Δεν λογαριάζει πτυχία, ούτε μετάλλια, ούτε βαριά βιογραφικά. Είναι παρούσα. Πανταχού και τα πάντα πληρούσα. Ακόμα και τώρα. Στέκει από πάνω και μας κοιτάει. Σαν σύννεφο, έτοιμο για βροχή. 

Ξύπνησα στις τρεις, με πονοκέφαλο φρικτό. Έφαγα κάτι ελαφρύ και πήρα ένα ντεπόν. Σε μερικές ώρες ξημέρωνε. Έκατσα στα σκοτάδια και περίμενα το φως. Όταν αυτό ήρθε, κοιμόμουν. Μετά από ώρες, άνοιξα τα μάτια μου. Το φως είχε εξαφανιστεί. Μαζί και ο πονοκέφαλος. «Κάτι χάνεις, κάτι κερδίζεις», σκέφτηκα. «Έτσι πάει».

Το επιτελικό κράτος, όσον αφορά στα δικαιώματα των πολιτών, είτε τα περιορίζει, είτε τα εκχωρεί στους επιτελείς του, απευθείας ή πλαγίως. Όσον αφορά δε στις υποχρεώσεις του, εισάγει την ατομική ευθύνη σε θέματα αποκλειστικής του αρμοδιότητας κι έτσι το χρέος μοιράζεται. Σε βάρος των πολιτών. Στη σούμα του το πράγμα, η βάρκα γέρνει. Διπλά. ΚιΣυνέχεια ανάγνωσης «Η βάρκα γέρνει_σχόλιο»

Οι περιουσίες, δεν είναι μόνο πράγματα. Είναι και οι ζωές που φαγώθηκαν, για να τις αποκτήσουν. Για τη φύση, πάλι, δεν θα μιλήσουν οι άνθρωποι. Θα το κάνει η ίδια. Και θα είναι αμείλικτη. Δυστυχώς με όλους. Ακόμα και με αυτούς, που την αγαπάνε. Ένας νεκρός. Το μαύρο, απλώνεται. Όπως πάντα. Λίγο αέρα θέλει μόνο. ΣανΣυνέχεια ανάγνωσης «Μαύρο_επιμύθιο σε άνω τελεία»

Εξάρχεια. Τρεις ώρες μακριά από τον Αύγουστο. Καύσωνας. Για μία ακόμη φορά, ο μεγαλύτερος των εποχών. Μέσα, κλιματισμός. Έξω, πύρινη λαίπαπα. Άνοιξα το παράθυρο, χωρίς να ξέρω τον λόγο. Μέχρι να τον σκεφτώ, είχα αρχίσει να βράζω. Πριν προλάβω ν’ αντιδράσω, άκουσα το «Καλημέρα Ήλιε» του Λοΐζου. Κάποιος μάλλον αναπολούσε. Τα μπάνια του λαού. Έκλεισα τοΣυνέχεια ανάγνωσης «Όταν έσφιξαν οι ζέστες_μικροδιήγημα»

[…] Ο Λάμπρος έπιασε στα χέρια του το σημείωμα και το πλησίασε στα μάτια του. Δεν φορούσε τα γυαλιά του. Είχε κατέβει μόνο για τσιγάρα. «Η οικία δεν μιλάει και δεν απαντάει.–», διάβασε στην άκρη της σελίδας. Ο Λάμπρος άρχισε να ιδρώνει. «Έβαλε και τελεία και παύλα, ο μαλάκας», σκέφτηκε και το κορμί του τεντώθηκε.Συνέχεια ανάγνωσης «Η οικία δεν μιλάει και δεν απαντάει (απόσπασμα)_διήγημα»