Οι μυλόπετρες_σχόλιο

Κανείς δεν θέλει πλέον την αλλαγή. Ναι, συνηθίσαμε. Συνηθίσαμε στην καρπαζιά. Ευχαριστώ κύριε. Ναι, κύριε. Ό,τι πείτε εσείς κύριε. Αυτό είναι το σύνθημα των καιρών. Υποταγή με κάθε κόστος. Μην και μας πιάσει στο στόμα του ο κάθε λογής ρουφιάνος, μην και μας απολύσει το Μεγάλο Αφεντικό, μην και μας κουβαλήσουν τέσσερις από καμιά αδέσποτη των εκτελεστών-δημοσιογράφων, που χρεώνουν πιο ακριβά την ψηφιακή/έντυπη δολοφονία απ’ όσο χρεώνουν οι μαφιόζοι τη φυσική, και, τι θ’ απογίνουμε μετά; Πως θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας, πως θα πληρώσουμε το νοίκι, το ρεύμα, το σούπερ μάρκετ; Μα, δεν είμαστε φτωχοί… Αποτυχημένοι εκατομμυριούχοι είμαστε! Τούτο εστί το δόγμα! Γι’ αυτό αποτάξαμε την αριστερά, που για να κυβερνήσει πρέπει να μπολιαστεί με το κέντρο και να φτιάξει τη λεγόμενη κεντροαριστερά, ήτοι σοσιαλδημοκρατία. Όλα αυτά στη σύγχρονη Ελλάδα δεν υπάρχουν, είναι, είτε ντεμοντέ είτε λαϊκισμός -τη βρήκαμε την καραμέλα-, και να σου τα «Πάμε μπροστά» οι μεν, «Πάμε πίσω για να πάρουμε φόρα» οι δε, «Δεν πάμε πουθενά», όσοι έπρεπε ήδη να τρέχουν, τελικά, θα γεράσουμε -αν τα καταφέρουμε και δεν μας βρουν τανάσκελα- με το «Πάμε κι όπου βγει». Στην καλύτερη, γιατί παραφυλάει κι ο νεοφασισμός! Αυτοί γίναμε, μάλιστα!

Δεν φταίει σε τίποτα η Ελλάδα που τη βρίζουμε από το πρωί έως το βράδυ. Όμορφη ήταν, όμορφη είναι, όμορφη θα παραμείνει. Λειτουργική δεν ήταν ποτέ. Δεν μας κάνει διαφορά. Λίγο πιο ζεστή έχει απογίνει, κι αυτό δεν βοηθάει καθόλου στα νεύρα. Μα καθόλου. Οι νεοέλληνες όμως είναι για φτύσιμο. Όχι τα χώματα, ούτε και τα μπετά. Τούτοι, οι σύγχρονοι ραγιάδες των λίγων, που για να σώσουν και να κρατούν περιποιημένο το τομάρι τους, είναι ικανοί να λιντσάρουν τον/την/το οποιονδήποτε, οποιαδήποτε, οτιδήποτε αποπειραθεί να κάνει τους κάμποσους πολλούς. Η ιστορία ωστόσο έχει γυρίσματα. Αργά ή γρήγορα, θα μας κάνει τη χάρη. Και τότε, κουμάντο θα κάνουν οι μυλόπετρες. 

Φωτογραφία: Else Siegel

Το αγριολούλουδο_χρονικό

Κατέβηκα στη Φίλωνος, στον Πειραιά, να κάνω έναν έλεγχο στο Υποθηκοφυλακείο. Μια πελάτισσά μου (εταιρεία) αγόραζε κάμποσα διαμερίσματα για γραφεία σ’ ένα κτίριο στο Χατζηκυριάκειο. Τελείωσα τον έλεγχο (ελεύθερα βαρών τα ακίνητα) και βγαίνοντας έκατσα στην καφετέρια απέξω να πιω έναν καφέ και κάτι να τσιμπήσω. Τότε ξεκίνησε το τραγούδι του το πραγματικό «αγριολούλουδο», ένας άστεγος της Τρούμπας, που καθόταν σ’ ένα παγκάκι δίπλα σε μια ζαρντινιέρα, λες κι είχε φυτρώσει απ’ τα μπετά. «Σπίτι μου είναι ο δρόμος και τραγούδι μου ο πόνος», τραγουδούσε με φωνή που θα ζήλευαν πολλοί -γνωστοί και άγνωστοι- του νυχτερινού στερεώματος. Απ’ ό,τι είδα μετά, μόνο εμένα συγκίνησε με το τραγούδι του, καθώς ήμουν ο μόνος που του έδωσα όσα κέρματα φιλοξενούσε το πορτοφόλι μου. Οι λοιποί περαστικοί και θαμώνες της καφετέριας, ούτε που γύρισαν να τον κοιτάξουν. Ή μάλλον απέφευγαν επιδεικτικά. Βλέπεις το κοινό διδάχτηκε τα τελευταία χρόνια να υποκλίνεται σε όσους έχουν το λεγόμενο «πακέτο», δεν του αρκεί πλέον η ουσία, ωμή. Παρεμπιπτόντως, ο εν λόγω τα είχε όλα: και τεχνική, και ερμηνεία, αλλά και βιώματα. Ένα αληθινό σπίτι του ‘λειπε μόνο.

Φωτογραφία: Daniel Pascoa

Greek Crisis is a state of mind_σχόλιο

Έχουν στερέψει τα λόγια. Κι έχουν χάσει τη σημασία τους. Ακόμα κι όταν βρίσκεται κάποια αναβλύζουσα πηγή, για να τα ξεστομίσει. Η πορεία δεν άλλαξε, παρ’ όλες τις φωνές, παρ’ όλες τις προσπάθειες. Ζούμε επισήμως την καταστροφή: της φύσης, του ανθρώπου, της κοινωνίας. Σταματήσαμε προ πολλού να οδεύουμε προς αυτήν. Κι αυτό δεν είναι μια θεωρία συνωμοσίας. Είναι μια πραγματικότητα, πέραν πάσης αμφιβολίας. Ό,τι κατακτήθηκε σ’ αυτήν τη χώρα με αγώνες, όποια αλλαγή έγινε από τη μεταπολίτευση και μετά, όποιο κοινωνικό κράτος δομήθηκε (με τα προβλήματα, τις παθογένειες και όλα τα στραβά), δεν υπάρχει πια. Και δεν βρίσκεται πουθενά η οργανωμένη βούληση για να υπάρξει στο μέλλον (άμεσο ή απώτερο). Μήτε καν η προσδοκία της. Που και τούτο, δεν θα αρκούσε. Κανονικά, θα έπρεπε να εξελίσσονται τα πράγματα, όχι να παραμένουν ως έχουν. Αυτή θεωρείται κανονικότητα, η πρόοδος, τίποτε άλλο. Γι’ αυτό και ζούμε σε μια συνεχή, καταστροφική κρίση. Γιατί απέχουμε μακράν ακόμα κι απ’ τη στασιμότητα. Ας τραγουδήσουμε λοιπόν. Ένα από τα μοιρολόγια μας. Εξάλλου, έχουμε παράδοση στον θρήνο. Γίναμε και σε κάτι καλοί στο πέρασμα του χρόνου. Αναγκαστικά.

Φωτογραφία: Patrick Perkins

07/08/2023_σχόλια

– Πριν από κάθε οπαδικό, θρησκευτικό ή άλλο πλαίσιο, βρίσκεται πάντοτε το πολιτικό: τα πιστεύω ενός κοινωνικού ζώου για την κοινωνία της εποχής του.

– Η ΕΛ.ΑΣ., το Σώμα Ασφαλείας που κατά την προηγούμενη κυβερνητική θητεία χρηματοδοτήθηκε, στελεχώθηκε και εξοπλίστηκε όσο κανένας άλλος φορέας, υπηρεσία ή θεσμός αυτής της χώρας, επιδεικνύει σήμερα τη μεγαλύτερη αναποτελεσματικότητα. Η αντίστροφη αναλογία στα καλύτερά της.

– Η Σούχα Μπεχάρα, Λιβανέζα κομμουνίστρια, πρώην κρατούμενη και βασανισμένη από το Ισραήλ (χωρίς δίκη ή απαγγελία κατηγορίας), ανακρίθηκε επί ώρες το βράδυ της 11ης Ιουλίου του 2023 στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος λόγω ενδιάμεσης στάσης της στην Αθήνα σε πτήση της από Βηρυτό προς Ελβετία και της απαγορεύτηκε η είσοδος στη χώρα «ως επικίνδυνη για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια», με αποτέλεσμα να γυρίσει πίσω στη Βηρυτό και να πετάξει απευθείας για Ελβετία την επομένη. Η ΕΛ.ΑΣ. εκτός από αναποτελεσματική είναι και εξόφθαλμα προκατειλημμένη: δεν είδαμε τέτοια κινητοποίηση -τουναντίον- για τους 150 οπλισμένους νεοναζί Κροάτες που μπήκαν στην Ελλάδα για να σκοτώσουν και να τραυματίσουν και δυστυχώς τα κατάφεραν.

– Οι Κροάτες είχαν συνεργάτες Έλληνες (αδιάφορη η ομάδα τους – ιδεολογικά ήταν αδελφοποιημένοι). Ποτέ δεν έφυγε η ρουφιανιά εκτός συνόρων. Ρίζωσε για τα καλά σ’ αυτήν τη χώρα. 

– Μετά από τέσσερα χρόνια, όλα θα έχουν ξεχαστεί. Εκτός από το ελληνικό φιλότιμο, που σπανίζει πια, υπάρχει και η ελληνική αμνησία, από την οποία πάσχει πλέον η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. 

Φωτογραφία: Kajetan Simula

Συστημικό και αντισυστημικό σε πακέτο προσφοράς_χρονικό

«Χέστηκα! Εξάλλου δεν πιστεύω στη δημοκρατία σας! Ναζιστής είμαι! Heil Hitler!».  Αυτή ήταν η ανταπάντηση εκλογέα στον πρώτο γύρο των φετινών βουλευτικών εκλογών -μετά της ακόλουθης χειρονομίας-, πριν φύγει (χωρίς να ψηφίσει) από το εκλογικό τμήμα όπου διορίστηκα ως δικαστικός αντιπρόσωπος, όταν μου ζήτησε δεύτερο φάκελο υπογεγραμμένο και σφραγισμένο, γιατί δήθεν έχασε τον πρώτο. «Μου ’πεσε στα σκουπίδια, μου δίνεις άλλον;», με ρώτησε αρχικά με το γνωστό αγκυλωτό στιλάκι. «Ψάξε βρες τον», του απάντησα, «δεύτερο, δεν παίρνεις». Σημειωτέον, ότι στον πρώτο γύρο υπήρξε μια προσπάθεια (ανεπιτυχής) να βγουν έξω από τα εκλογικά τμήματα υπογεγραμμένοι και σφραγισμένοι φάκελοι, γεγονός για το οποίο είχα προηγουμένως ενημερωθεί, οπότε η παραπάνω μου απάντηση ήρθε χωρίς πολλά-πολλά. Το ενδιαφέρον της υπόθεσης βέβαια, ήταν ότι το ψηφοδέλτιο που προόριζε ο συγκεκριμένος για την κάλπη, το είχε ξεδιαλέξει εμφανώς και με θόρυβο (σκίζοντας τα λοιπά γελώντας – ειδικά όσα έφεραν σφυροδρέπανα), προτού ακόμα μπει στο παραβάν. Ποιο ήταν αυτό το ψηφοδέλτιο; Εκείνο που επέλεξαν οι περισσότεροι.

Κάπως έτσι_μικρό πεζό

Έξω έβρεχε. Έριχνε χιονόνερο. Αυτός είχε μείνει να κοιτάζει το παράθυρο. Εναλλάξ με τον υπολογιστή του. Έβλεπε τα κουφώματα, το απέναντι παράθυρο, τα παράθυρα της οθόνης του. Άκουγε τον ήχο της βροχής. Άκουγε σχεδόν το μέσα του. Κοίταξε ξανά το απέναντι παράθυρο. Παρατήρησε κάποιον που του έμοιαζε. Καθόταν ακριβώς όπως αυτός. Με τη διαφορά, ότι ο δικός του υπολογιστής ήταν κλειστός. Αυτός σηκώθηκε όρθιος, άνοιξε το παράθυρο, κι έπιασε με το χέρι του τη βροχή. Τότε, εκείνος κάποιος απέναντι, άνοιξε τον υπολογιστή του. Το δίκτυο ξαφνικά έπεσε. Άρχισε να χιονίζει. Αυτός έκλεισε το παράθυρο και γύρισε στη θέση του. Πίσω από τα τζάμια, αυτός και ο κάποιος, κοιτάχτηκαν στιγμιαία. Μ’ ένα βλέμμα παγωμένο, ξερό. Και κάπως έτσι, ζεστάθηκαν για λίγο.

Το πώς και το γιατί_μικρό πεζό

Γράφω γι’ αυτούς που διαβάζουν σαν και μένα. Πώς διαβάζω εγώ θα ρωτήσεις. Διαβάζω λέξεις, προτάσεις, παραγράφους, μια και δυο και πέντε και δέκα σελίδες. Μετά πάντα κάτι συμβαίνει: ένα τηλεφώνημα, ένα ακόμα πιο μικρό, ένα ακόμα πιο μεγάλο. Οτιδήποτε. Μερικές φορές αυτό που συμβαίνει είναι ότι σταματάω ο ίδιος. Για να δω ή για ν’ ακούσω κάτι, ή και να σκεφτώ αυτό που μόλις διάβασα. Κυρίως όμως για να κάνω κάτι που πρέπει (τη δεδομένη στιγμή). Διαβάζω λοιπόν σε τακτά ελαφριά γεύματα. Επομένως, διαβάζω -τώρα το συνειδητοποιώ κι εγώ-, όπως συνηθίζω να τρώω. Για να παραμένω σε φόρμα. Σωματικά και μη. Γιατί γράφω ωστόσο, δεν μπορώ να εξηγήσω ακριβώς. Ίσως γιατί θέλω να μιλήσω σε κάποιον, που εκείνη την ώρα, απλά δεν υπάρχει. Και πρέπει, είτε να τον εφεύρω απέξω, είτε να τον ανακαλύψω μέσα μου. Κι αυτό το είτε πάντα απουσιάζει. Το τρώει το και. Γράμμα το γράμμα. 

Φωτογραφία: Julia Joppien

Ξέρουν_μικρό πεζό

Βγάζω τα γυαλιά. Τα μάτια μου καίνε. Κανένα μανεκένε. Απλά, στον υπολογιστή όλη μέρα. Πονάει το κεφάλι μου. Παίρνω ντεπόν. Χωρίς νερό. Απ’ αυτό που διαλύεται μόνο του στο στόμα. Σκέφτομαι. Αυτό που θα με παρηγορούσε. Βάζω τα γυαλιά μου στη θέση τους. Σκρολάρω και βλέπω μοντέλα να διαφημίζουν νερά. Δεν μας παρακολουθούν απλά. Ξέρουν και τι ακριβώς σκεφτόμαστε.

Φωτογραφία: Luis Villasmil

Τα αστέρια_μικρό πεζό

Έτρεχα, έτρεχα, έτρεχα. Προσπερνούσα εμπόδια. Συνέχιζα. Ωραίες γυναίκες. Έχω συνηθίσει τελευταία. Αναποδιές. Αυτές πάλι, δεν τις γλυτώνει κανείς. Προσπερνούσα αυτοκίνητα. Τόσο πολύ έτρεχα. Ήμουν ελαφρύς. Πιο πολύ απ’ το κανονικό. Συνέχιζα να τρέχω και να προσπερνώ. Σταμάτησα απότομα. Δεν ήμουν κουρασμένος. Κοίταξα τον ουρανό. Ήταν γεμάτος αστέρια. Μέχρι που έφαγα μια καλή στο στόμα. Το πόδι της κόρης μου, στάθηκε ανελέητο. Ευθεία στα δόντια. Έβγαλα μια κραυγή. Ευτυχώς, δεν την ξύπνησα. Κοίταξα ψηλά. Τα αστέρια ήταν ακόμα εκεί. Φωτισμένα με ηλεκτρικό. 

Φωτογραφία: Calwaen Liew

28η_μικρό πεζό

Περπατούσε αργά. Το ίδιο και η γέρικη σκυλίτσα δίπλα του. Πιο κει, ένα κοριτσάκι έπαιζε με τις πέτρες. Ο μπαμπάς του το πρόσεχε, μήπως και φάει καμία. Τα νερά στο τεχνητό ποταμάκι του πάρκου έρεαν γαργαριστά. Η σκυλίτσα επιβράδυνε κι άλλο το βήμα της, αφήνοντας μερικά τσίσα στο χορτάρι. Αυτός κοίταξε τα νερά, κι άρχισε να τραγουδάει τον εθνικό ύμνο. Τα πουλάκια τριγύρω τον συνόδευσαν. Ήταν 28η Οκτωβρίου. Ο πόλεμος ερχόταν. Ξανά.

Φωτογραφία: Alessandro Armignacco