Το μεγάλο ντέρμπι_μικρό πεζό

Μετά από δέκα χρόνια οικονομικής κρίσης και άλλα δύο πανδημίας -που ενέτειναν την υπάρχουσα κρίση-, οι περισσότεροι Έλληνες φαίνεται πως χωρίζονται πλέον σε εξαγριωμένους και αποβλακωμένους. Πάνε τα αριστεροί-δεξιοί, Ολυμπιακοί-Παναθηναϊκοί, του Mega ή του Ant1 και όλα τα γνωστά δίπολα της μεταπολίτευσης. Το μεγάλο ντέρμπι, παίζεται πια μεταξύ αγριότητας και βλακείας. Το πρόβλημα βέβαια βρίσκεται στο ότι η βλακεία είναι ανίκητη και η αγριότητα -όπως και να το κάνουμε- επικίνδυνη. Σε κάθε περίπτωση λοιπόν, είμαστε χαμένοι. Ας ελπίσουμε στο τέλος, να τα πάρουμε όλα, όπως λέει και το τραγούδι που μας μάθαιναν παλιά. Το σίγουρο είναι ότι δεν θα κλάψουμε και δεν θα φοβηθούμε κανέναν.

Φωτογραφία: Mpho Mojapelo

2022 σώσε μας_ευχή

Ο Πρωθυπουργός πουλάει. Πουλάει τουρισμό. Άρα, πρέπει να προωθεί τον τουρισμό και να είναι τουρίστας. Πρέπει επίσης να κάνει ό,τι περνά από το χέρι του, για να διευκολύνει τον τουρισμό. Ακόμα και να λέει ψέματα. Αυτή είναι η στρατηγική του μάρκετινγκ του Πρωθυπουργού. Επιθετική. Έτσι -κατά τη γνώμη του- θα πάει μπροστά η χώρα. Γιατί αυτή η χώρα, είναι ένα προϊόν προς πώληση. Ένα προϊόν τουριστικό. Ποιος δεν θέλει να κάνει διακοπές στην Ελλάδα; Όλοι θέλουν. Και δικαίως. Έχουμε πολύ όμορφη χώρα. Και καλό καιρό. Δεν είναι παντού αυτά δεδομένα, το ξέρουμε όλοι αυτό. 

Τι δεν έχουμε όμως;

Δεν έχουμε κατ’ αρχάς Πρωθυπουργό. Έχουμε πωλητή στη θέση του. Επίσης, δεν έχουμε ένα προϊόν που μπορούν να πουλήσουν όλοι. Έχουμε μόνο φαγητό, ποτό και ύπνο. Έπειτα, δεν έχουμε τον Θεό μας. Έχουμε όμως παπάδες. Δεν έχουμε πού την κεφαλήν κλίνη. Σιωπή, έχουμε αστυνομικούς. Δεν έχουμε μυαλό. Παρ’ όλα αυτά, έχουμε ανθρώπους που εργάζονται νυχθημερόν για το τι και το πώς θα σκεφτόμαστε. Δεν έχουμε ελπίδα. Έχουμε βέβαια συνθήματα, μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας. Άσε που έχουμε πολύ όμορφη χώρα. Και καλό καιρό. Δεν είναι παντού αυτά δεδομένα, το ξέρουμε όλοι αυτό. 

Και η ζωή συνεχίζεται…

2022 σώσε μας, αν και αυτή είναι δική μας δουλειά. 

6 Δεκέμβρη_σχόλιο

Δεν ξεχνάμε.

Τον Αλέξη.

Την οικογένειά του.

Την εξέγερση.

Τον δολοφόνο Κορκονέα.

Τον συνεργό του Σαραλιώτη.

Τους συνηγόρους τους και τα χυδαία τους επιχειρήματα.

Το «έπραξε σωστά» του αντιπροέδρου της ΝΔ.

Τη στάση των media. 

Αυτήν και να θέλουμε να την ξεχάσουμε,

είναι αδύνατο.

Κάθε μέρα το ίδιο βιολί.

Σε κάθε παρτιτούρα.

Έγινε η απώλεια της δημοκρατίας, 

πλέον συνήθειά μας.

Δεν γελάμε.

Όχι σήμερα.

Σήμερα θυμόμαστε.

Φωτογραφία: Κώστας Τσιρώνης

Αντί-οδηγίες_σχόλιο

Αν σου ’ρθει να τη βρίσεις, κατάπιε τη γλώσσα σου με μπόλικο νερό.

Αν σου ’ρθει να τη χτυπήσεις, βάλε το χέρι σου στο γνωστό σημείο.

Αν σου ’ρθει δε να τη σκοτώσεις, πάρε φόρα και ετοιμάσου να παραδοθείς στο κενό.

Έτσι θα ’ναι καλύτερα για όλους. 

Φωτογραφία: Sydney Sims

48 χρόνια μετά_σχόλιο

Επέτειος του Πολυτεχνείου: την ώρα που κάποιοι τιμούν τους νεκρούς, τους βασανισμένους, τους εξόριστους και τους εξεγερμένους, άλλοι νοσταλγούν το πουλί της δικτατορίας. Δεν γίναμε όλοι δημοκράτες σ’ αυτήν τη χώρα, επειδή πέρασαν 48 χρόνια… Έχουμε ακόμα δουλειά. Ίσως περισσότερη από άλλοτε.

Ο εκσφενδονισμός_μικρό πεζό

Αφού γέλασαν και οι πέτρες, σταμάτησαν. Τίποτα πια δεν φαινόταν αστείο. Η κυβέρνηση αποφάσισε να τις στύψει. Διαμήνυσε ότι ο χυμός τους είναι πολύ θρεπτικός. Τότε ήταν που ξεκίνησε ο εκσφενδονισμός. Αυτόνομα, χωρίς τη βοήθεια των χεριών. Οι πέτρες ξανάνιωσαν. Σιγά-σιγά, άρχισαν και πάλι να γελάνε.  

Φωτογραφία: Victor Toweet

Οι μάρτυρες_σχόλιο

O τελευταίος ( ; ) ζωντανός μάρτυρας στην υπόθεση του Noor 1. Ζητάει με κάθε τρόπο και από κάθε αρμόδιο προστασία. Δεν την έχει. Κάνει δημόσια έκκληση στην τηλεόραση. Εξακολουθεί να μην την έχει. Ξέρει τι θα ακολουθήσει. Φροντίζει το τέλος του να κάνει κρότο. Τουλάχιστον, να αξίζει. Και περιμένει. Τον θάνατο που θα σημάνει αμετακλήτως την κατάλυση του κράτους δικαίου. Στη χώρα που μεγάλωσε. Ναι, γεννάει και η εποχή μας «μάρτυρες». Μάρτυρες δικαστηρίων. 

Φωτογραφία: Rinson Chory

La cosa nostra_σχόλιο

Η δική τους η δουλειά είναι να ξεπλένουν, να καλύπτουν, να σκοτώνουν, να αποσιωπούν. Να έχουν ένα καλό σχέδιο. Η δική μας είναι να μιλάμε, να αντιδράμε, να θυμόμαστε, να μην το βάζουμε κάτω. Να τους χαλάσουμε το σχέδιο. Γιατί, ή το σχέδιό τους θα πετύχει ή εμείς θα μείνουμε ζωντανοί. Δεν γίνονται και τα δύο. Έτσι δείχνουν οι καιροί. Καθείς λοιπόν με τις επιλογές του. 

Φωτογραφία: Marc Schaefer

Δεσποινίς συμβουλή_ μικρή ιστορία

Ένας νέος πλησιάζει τον γέροντα του χωριού.
– Γέροντα, δώσ’ μου κι εμένα μια συμβουλή. Τι να κάνω για να πετύχω στη ζωή;
– Θέλεις πολύ να πετύχεις;
– Ναι, το θέλω πολύ.
– Τότε, πρώτα, πρέπει να ωφελήσεις τον εαυτό σου. Έπειτα, ίσως χρειαστεί να βλάψεις τους άλλους.
Ο νέος κοιτάζει τον γέροντα σιωπηλός. Στη συνέχεια, απομακρύνεται με το κεφάλι σκυμμένο. Ο γέροντας μειδιάζει. Ο νέος σταματάει, κάνει μεταβολή και επιστρέφει γρήγορα μπροστά του.
– Γέροντα, μου φαίνεται ότι τα ‘χεις χαμένα…
Ο Γέροντας στέκει αποσβολωμένος, ο νέος φεύγει σαστισμένος και η συμβουλή μένει μισή. Κανένα όφελος για κανέναν.

Φωτογραφία: Aziz Acharki

Στη γη_μικρό πεζό

Η κοινωνία μας έχει πρόβλημα. Κι αυτό, δεν είναι μόνο οικονομικό. Κάτι χάθηκε, οριστικά. Κάτι ψάχνουμε να βρούμε, κι εμείς, διστακτικά. Στο μεταξύ, γέννησε το φίδι. Αυτό που κρυβόταν υπομονετικά, στα χρόνια τα παχιά, στα χρόνια τα φευγάτα. Κι έπαιρνε χίλιες μορφές, όταν έβγαινε από την τρύπα του. Χωρούσε εδώ, δάγκωνε εκεί, πότε σαν σαύρα, πότε σαν σμέρνα πεινασμένη. Με τα πολλά, τ’ αυγό του έγινε θεριό. Ίδια Λερναία Ύδρα. Ένας Ηρακλής, ένας Ιόλαος, ίσως να μην αρκεί. Καθώς είναι πραγματικό. Ακόμα κι αν βάλουμε φωτιά, για να σταματήσουμε τον πολλαπλασιασμό. Εκτός αν γίνουμε μαγκούστες, σκαντζόχοιροι κι ασβοί. Εκτός αν γίνουμ’ αετοί. Από εκείνους που ζούνε και πεθαίνουνε στη γη. Όχι στον αέρα. 

Φωτογραφία: Nathan Anderson